ShoutMix chat widget

โรคโกรธที่แคบ

posted on 28 Jul 2008 01:14 by sergeant

สวัสดีขอรับทุกๆท่าน กลับมาพบกันจนได้นะขอรับ ^^ (นึกว่าจะไม่ได้อัพอีกแล้วชั่วชีวิตนี้ ฮา)

ช่วงนี้ที่หายหน้าหายตาไปก็ไม่ได้ไปไหนหรอกขอรับ นั่งทำงานเป็นนักวาดให้สยามอินเตอร์คอมมิคนั่นเอง เรื่องที่วาดอยู่ก็คือเรื่อง Kiririn ขอรับ มีภาพตัวอย่างให้ดูด้วย คนนี้นางเอกชื่อคิริริน ส่วนเนื้อเรื่องจะโหด มันส์ ฮา ขนาดไหน ก็ต้องรอลุ้นกันล่ะขอรับ ว่าเมื่อไหร่สิบโทมันจะวาดเสร็จ เพราะมันวาดช้ามากกกกกกกกกกกก!!

ป.ล. แต่คิดว่าน่าจะเสร็จทันปีใหม่นะ... หวังว่า ฮา ก็ได้โปรดรอซื้อคิริรินอ่านเมื่อเวลานั้นมาถึงด้วยนะขอรับ ^^

 

เอาล่ะ ถึงเวลาเข้าเรื่องสักที วันนี้ข้าน้อยแอบอู้งานมาเต็มที่เพื่อมาเล่าเรื่องของ"โรคโกรธที่แคบ" ให้ฟัง

โรคโกรธที่แคบ

เมื่อกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว สิบโท มีเพื่อนคนหนึ่งชื่อ คุณขี้ (นามสมมติ) คุณขี้เป็นโรคชนิดหนึ่งที่ใครๆเรียกว่า "โฟเบีย" โรคโฟเบีย หรือ Phobia ว่ากันตามหลักวิกิพีเดียแล้วมันหมายความว่า

โฟเบีย (อังกฤษ: phobia, กรีก: φόβος "กลัว") เป็นความกลัวชนิดที่ไม่ปกติ มักจะเกิดกับความกลัวสิ่งของ บุคคล การกระทำ หรือเหตุการณ์ต่างๆ การกลัวมีความรุนแรงทางอารมณ์ เป็นพฤติกรรมเชิงอารมณ์ที่รุนแรงที่จะปฏิเสธต่อสิ่งเร้าต่าง ๆ ภายนอกที่จะทำให้เกิดอันตรายแก่ตนเอง

โฟเบียนี้จะแตกต่างกับความกลัว (Fear) ที่ไม่มีการแสดงอารมณ์ที่รุนแรง อย่างการร้องไห้ฟูมฟายหรืออาเจียน และแตกต่างกับความวิตกกังวล เพราะกรณีของโฟเบียเรารู้ว่าตัวเรากลัวอะไร แต่เราไม่รู้ว่าเราเป็นกังวลในเรื่องอะไร

อ่านแล้วก็งงๆเหมือนกัน แต่เอาเป็นว่า มันเป็นความกลัวที่ผู้ป่วย เจือกไปกลัวสิ่งที่มันไม่น่าจะกลัวได้ หรือไปกลัวในสิ่งที่คนส่วนมากถึงมากที่สุดเค้าไม่กลัวกัน เช่น


Agyrophobia- กลัวถนนและการข้ามถนน (จำได้ว่ามีโรคกลัวสะพานลอยด้วยนะ)

Ambulophobia- กลัวการเดิน (วิ่งไม่ก็ม้วนหน้าช่วยท่านได้)

Androphobia, Arrhenphobia- กลัวผู้ชาย (ถ้าผู้ชายเป็นโรคนี้ล่ะ??? ตอน?)

Anuptaphobia- กลัวการอยู่เป็นโสด (ข้าน้อยก็กลัว)

Arithmophobia- กลัวตัวเลข (จะเป็นตอนใกล้ๆสอบแคลหรือเปล่า?)

Asymmetriphobia- กลัวสิ่งที่ไม่สมมาตร (ไม่! ชั้นวาดการ์ตูนหน้าเบี้ยว อ๊ากกก)

Bromidrosiphobia or Bromidrophobia- กลัวกลิ่นตัว (แต่พวกแขกไม่กลัว)

Caligynephobia, Venustraphobia- กลัวผู้หญิงสวย (ด้วยคน)

Chrometophobia or Chrematophobia- กลัวเงิน (ส่งมาทางนี้! ไม่ต้องห่วงชั้น!!)

Decidophobia- กลัวการตัดสินใจ (คนนั้นก็สวย คนนี้ก็น่ารัก)

Dextrophobia- กลัวสิ่งที่อยู่ด้านขวา (เอาเข้าไป เดี๋ยวมันต้องมีกลัวด้านซ้ายแน่ๆ)

Didaskaleinophobia- กลัวการไปโรงเรียน (ใครๆก็เป็นนี่หว่า?)

Domatophobia- กลัวบ้านและการอยู่บ้าน (.......ตรงกันข้ามกับฮิกกี้?)

Doxophobia- กลัวการสรรเสริญเยินยอ (โอ้ยอย่ายอผม ผมกลัวแล้ว อ๊ากกกกกก)

Eleutherophobia- กลัวอิสรภาพ (SM หรือเปล่า?)

Epistemophobia, Gnosiophobia- กลัวความรู้ (เดี๋ยวหายเกรียน)

Euphobia- กลัวการได้รับข่าวดี (คุณได้รับรางวัลที่หนึ่ง! อ๊ากกกก ม่ายยย)

Gamophobia- กลัวการแต่งงาน (กลัวค่าสินสอดสินะ)

เป็นต้น..... (เอ๊ะ? งี้ข้าน้อยก็เป็นแมงสาบโฟเบียสิ? หรือว่ามันปกติเพราะคนส่วนใหญ่ก็กลัวกัน)

 

แต่ทว่า คุณขี้เค้า ดันเป็นโรคกลัว.......................... "ความสูง" (Acrophobia) ซึ่ง... ธรรมดา มากกกกกกก อันนี้ข้าน้อยว่าใครๆก็น่าจะรู้สึกกลัวความสูงอยู่บ้างนะ เช่นถ้าขึ้นไปอยู่ที่สูงๆแล้วจะหวิวๆ แต่สำหรับคุณขี้นั้น การได้ไปยืนอยู่บนที่สูงๆแล้วก้มลงมามองข้างล่างนั้น จะส่งผลทำให้เกิดปฏิกริยาหลั่งสารป๊อดในสมองของคุณขี้ออกมาอย่างมาก ทำให้คุณขี้จะเกิดอาการ นั่งลง และอยู่ ณ ที่ตรงนั้นไปตลอดกาล ซึ่งก็สมน้ำหน้ามันยิ่งนัก แต่ก็ดันมีคนไปช่วยลากมันออกมาจากที่ตรงนั้นทุกที (เพราะคนเค้าจะเดินกัน ไปนั่งขวางทางทำไม) เจ็บใจยิ่งนัก

ดังนั้น ทุกครั้งที่เดินไปเที่ยวห้างกับคุณขี้ เพื่อนๆจะไม่สามารถขึ้นบันไดเลื่อนที่สามารถมองลงมาเห็นชั้นล่างๆได้ สร้างความปวดร้าวในจิตใจและปวดกล้ามเนื้อขาให้กับเพื่อนๆเป็นอย่างมาก ที่จะต้องพามันเดินอ้อมไปขึ้นบันได หรือบันไดเลื่อนที่มันไม่อยู่ในเงื่อนไขข้างต้น ครั้งหนึ่ง เพื่อนๆพยายามคิดกลอุบายวางแผนฆ่ามันโดยการนำมันไปทิ้งไว้ในลิฟต์แก้วใสที่เซนทรัลเวิร์ดพลาซ่า แต่คุณขี้ดันฉลาดไหวตัวทัน มันเลยยังไม่ถึงที่ตาย... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับโรคโกรธที่แคบล่ะ ช้าก่อนอย่าเพิ่งเลื่อนเคอเซอร์ไปกดตัว X ตรงมุมขวาบน เพราะข้าน้อยกำลังจะเข้าเรื่องหลักแล้ว

และแล้ววันหนึ่ง ข้าน้อยก็ได้สบโอกาสดีหลอกพาคุณขี้ไปช่วยขายโดจินที่เซนทรัลเวิร์ลพลาซ่า ซึ่งก็คืองาน CP 11th ที่ผ่านมานั่นเอง (โดจิน GEASS DOU ขายดีมากขอรับ ขอบพระคุณทุกท่านเป็นอย่างมาก ^^) ซึ่งตอนไปถึงบูทนั้น พอหาบูทเจอข้าน้อยก็เกิดอาการตกใจและหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก!! เนื่องจากข้าน้อยจองไปถึง 4 บูท แต่เจือกได้พื้นที่กลับมาสั้นกว่าคุณขี้ลงไปนอนทำท่าแอ๊บแบ๊ว นี่มันหมายความว่าเยี่ยงไร!!? แต่ก็ไม่ได้หลุดปากบ่นไป เพราะสิบโทเป็นคนใจเย็นและขี้เกรงใจและเห็นใจผู้อื่นและเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมและเป็นคนดีและหล่อและเท่และขี้โกหกสุดๆ

ครั้นพอลองเขยิบตูดลงไปนั่งในเก้าอี้แล้วพบว่า พื้นที่ 1 บูทที่ให้จองนั้น มันเล็กกว่าห้องขับโมบิลสูท ไม่สิ... เล็กกว่าห้องขับของหุ่นอีวา01 ที่สำคัญ มันเจือกเล็กกว่าห้องขับของคาเรนโค๊ดเกียสอีก เออๆใช่ มันเล็กเท่าๆกับห้องขับของลากันในเรื่อง"ทะลวงไปถึงสวรรค์ อ๊างค์" เลยก็ว่าได้ เมื่อได้ลองไปนั่งสักพักยังพบอีกว่า การยื่นมือออกไปนอกลำตัวนิดเดียวเช่นการทำท่าแอ๊บแบ๊วโดยการชูสองนิ้วไปที่แก้มตัวเองแล้วร้องว่า "อิย้างงง" จะเป็นการล่วงละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคลของบูทข้างๆทันที เนื่องจากข้อศอกล้ำเข้าไปในเขตแดนของศัตรู หลังจากนั่งขายในบูทแคบๆหนึ่งวันเต็มๆ(วันเสาร์) ก็ยังพอทนได้เนื่องจากเกจขันติบารมี(ความอดทน=vit) ของสิบโทยังไม่พุ่งมากเท่าไหร่นัก อีกทั้งคุณลูกค้าก็น่ารักๆทั้งนั้น (อ๊างค์)

เช้าวันอาทิตย์!!! "เฮร้ยยยยยย! นี่มันอาร้ายยยยยย!!~?"
ที่สิบโทใช้เสียงแต๊วแตกไปเช่นนั้น ไม่ใช่เพราะเพิ่งค้นพบตัวเอง แต่เพราะตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็นด้วยลูกตาตนเอง และยืนยันกับเพื่อนๆแล้วว่าเรื่องเช้านี้ชั้นไม่ได้ฝันไป นั่นคือ.... บูทมันเล็กลงอีก!!!!!!! ทันใดนั้น สิบโทก็เบ่งพลังซุปเปอร์ไซย่า เกจขันติบารมีเต็มเปี่ยม รีบไปท้วงสต๊าฟผู้ดูแลบูททันใด ได้ความมาว่า "อ้อ เมื่อคืนใครไม่รุ มาเปลี่ยนโต๊ะ แถวเลยสั้นลง เนี้ยนั่งๆไปแล้วกัน เมื่อวาน 1โต๊ะ นั่ง 2บูท วันนี้ 1โต๊ะ นั่ง 2บูทครึ่งแล้วกัน" ม่ายยยยยยยยยยยยย!!! แล้วมันจะนั่งไปได้ยังไง โต๊ะนึง 2บูทครึ่ง นั่นหมายความว่า ต้องมีบูทที่นั่งอยู่ระหว่างกึ่งกลางทางเชื่อมโต๊ะ 2ตัว โดยที่เอาเป้ากางเกงรูดขาโต๊ะใหญ่ๆทั้งสองไว้แล้วนั่งขาถ่างๆตลอดทั้งวันรึ!!!~?

แต่เนื่องจาก... ที่นี่เป็นงานโดจิน ในประเทศไทย การจัดบูทโง่ๆแบบนั้น จึงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้และจะไม่ได้รับการแก้ไขอะไรทั้งสิ้น >>> สรุปว่า ก็ต้องนั่งไป ไม่งั้นถ้ารับไม่ได้ ก็กลับบ้านไปฟ้องแม่ซะเด็กน้อย~

สิบโทจึงพูดขึ้น ณ ที่แห่งนั้น "ตูเป็นโรคโกรธที่แคบ"

และขอบัญญัติโรคโกรธที่แคบไว้ใช้ ในคราต่อๆไปเมื่อได้เจอกับที่แคบอีก และแล้ววันอาทิตย์นั้น สิบโทก็ต้องนั่งเผชิญกับโรคโกรธที่แคบในที่ที่แคบกว่าเมื่อวาน ทั้งวัน มันเป็นความรู้สึกที่กดดัน คับแคบ หาทางออกไม่ได้ กระวนกระวาย ร้อนรน ไม่ใช่ทางจิตใจ แต่เป็นทางร่างกายที่เสียดสีกับอีโอตาคุคนข้างๆสองคน เออ ในขณะนั้นสิบโทอาจเป็นโรคกลัวด้านซ้ายกับด้านขวาควบคู่กันไปด้วยก็ว่าได้ จนจบงาน ลาก่อน........ ไอ้ที่แคบ ลาขาด ไอ้ห้องขับอีวา นี่ถ้ามันมีจัดวันจันทร์อีก บูทคงเหลือเท่าซอกตึก ต้องยืนเฉียงๆขาย

จากนั้นสิบโทก็ไปนั่งฉลองกับเพื่อนๆอีกประมาณ 7-8 คนได้ รวมทั้งคุณขี้ที่แสนดีด้วย คุณขี้ไม่สามารถขึ้นลิฟต์แก้วหรือบันไดเลื่อนตรงกลางห้างได้ พวกเราจึงต้องค่อยๆหาทางเดินขึ้นบันไดเลื่อนที่ลับๆ จนไปถึงชั้นบนได้ ก็พบกับร้านอาหารแห่งหนึ่ง ทุกคนตกลงใจกันว่าจะเข้าร้านนี้ พวกเราจึงเข้าไปจอง พนักงานต้อนรับเดินมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แล้วพาเดินไปที่ห้องส่วนตัวสำหรับคนหมู่มาก แต่ทันใดนั้นเอง... เมื่อมันเปิดประตูห้องให้ดู...

สิบโทจึงพูดขึ้น ณ ที่แห่งนั้น "ตูเป็นโรคโกรธที่แคบ"

พนักงานคนนั้นยิ้มด้วยมุมปากแล้วเดินจากไป อ่านใจความจากมุมปากนั้นได้ความว่า "ไงล่ะ แคบสะใจไม๊เมิง"

Comment

Comment:

Tweet

การ์ตูนน่าอ่านมาก แล้วจะรอซื้อนะครับ ^ ^

แต่ไอ้โรคโกรธที่แคบนี่ คิดว่าหลาย ๆ คนก็คงเป็นเหมือนท่านแหละ

#6 By Null on 2008-07-28 15:11

โรคโกรธที่แคบ..... มีอ้างอิงโฟเบียซะน่าเชื่อถือเชียว

รออุดหนุนคิริรินด้วยคน : )

#5 By zpolice on 2008-07-28 13:41

อาม่าปลอมตัวมาออกเดบิวเรอะ
พิมพ์เป็นเรื่องเป็นราวเรยนะ
รอติดตามคิคิริน ^^

#3 By asuka111 on 2008-07-28 09:10

สำหรับการตูนก็ รอซื้อแน่ๆล่ะครับ ออกเมื่อไรบอกด้วยนะ :D

ว่าแต่อุตสาห์หาข้อมูลของโรคกลัวต่างๆ
มาประกอปการเล่าเลยนะเนี่ย - -

#2 By garun on 2008-07-28 03:03

"ว่างเหรอ"

(เปาเปาว่า ไอ้แบบนี้มันควรเอาไปแปะที่บริษัทด้วยนา)

#1 By PaoPao on 2008-07-28 02:51